Ed's Jachtvliegtuigen

Home of the fighters.

F-104 Starfighter

De Lockheed F-104 Starfighter was een van de bekendste supersonische eenmotorige Amerikaanse gevechtsvliegtuigen van de vorige eeuw dat werd ontworpen ter opvolging van de F-100 Super Sabre.

Het toestel was bij de USAF van 1958-1967 operationeel en deed daarna nog tot de definitieve uitfasering in de VS tot 1975 dienst bij de Air National Guard.

De F-104 werd door de VS onder meer in gevechtsacties gebruikt in Vietnam en in Pakistan.

Het toestel bezat de twijfelachtige eer het slechtste veiligheidsrecord te vestigen... Ook de later aan het licht gekomen omkoopschandalen – waarvan bij Europese aankoop in diverse gevallen sprake was geweest – deden de naam en faam van het toestel geen eer aan.

De Starfighter was de standaard jachtbommenwerper van de NATO in de periode 1961-1985 waarna het, meestal door de F-16, werd vervangen. Ook in de Koninklijke Luchtmacht heeft het toestel jarenlang dienst gedaan.

Om de gewenste prestaties te bereiken, koos Lockheed voor de minimalistische benadering: een ontwerp dat uitging van het lichtste, meest aërodynamische ontwerp rond een krachtige motor. De raket op wielen was een feit. De nadruk lag op het verminderen van luchtweerstand en massa.

De Starfighter werd vroeger beschouwd als een zwaargewicht onder de gevechtstoestellen. Plaatsing bij een Starfighter squadron betekende dat de piloot tot de betere van de betrokken luchtmacht behoorde, omdat het toestel geen fouten vergaf.

Het was het eerste toestel dat langdurig Mach 2 kon vliegen tijdens de vlucht en de snelheid en klimvermogen spreken nog steeds tot de verbeelding.

Door gebruik te maken van aanvallen met hoge snelheid en goed gebruikmakend van de verhouding vermogen:gewicht (thrust-to-weight ratio) was het toestel goed bij aanvallen op gronddoelen. In close combat (dogfight) met een ander toestel was hij echter kansloos door de trage wendbaarheid van het toestel.

Enkele gebruikers verloren bijna 50% van de aangeschafte Starfighters. Deze verliesratio's waren erg variabel; de Spaanse luchtmacht verloor geen enkele Starfighter en de Duitse luchtmacht zeer veel. De Starfighter was favoriet onder Italiaanse piloten, hoewel het verliesratio ook hier geen nul bedroeg. De laatste Starfightercrash ter wereld vond in 2002 plaats op de vliegbasis Leeuwarden, het was een Italiaan.

F-104G

1122 stuks van de belangrijkste jachtbommenwerper versie. Geleverd door Lockheed en in licentie door Canadair en diverse Europese firma’s als MBB, Messerschmitt, Fiat, Fokker, SABCA. Uitgerust met versterkt landingsgestel, sterkere vleugels, meer interne brandstof capaciteit, een grotere staart en grotere flaps voor betere wendbaarheid, verbeterde avionica met de NASARR F15A-41B radar met lucht en grond modes, het Litton LN-3 navigatiesysteem en een infrarood vizier.